Meseleye şimdilik “iyilik” diyelim!  

Güzel insan; lütfen sözlerinizi toparlayınız, size tanınan sürenin bitmesine 5 dk. kaldı, ayrıca ek süre verilmeyecektir. Sayın okuyucu, değerli uyarınız doğrultusunda sözlerimi tamamlamam gerekirse; “İyilik meşakkatli yolculuğa bile bile lades denilen bir tutam çaba olsa da, iyilik iyidir.”
Kırmızı çizgi, başa kakmamak. İyilik yapınca unutacaksın denir. Bazı tasavvuf erbaplarının da atıf yaptığı üzere benim görüşüm de, iyiliğin unutulmamasıdır. Allah’ın ipine sımsıkı sarıldığımız bir faaliyeti neden unutalım. Tam tersi uyku tutmayınca tüm ayrıntıları ile zihnimizde dolaştırıp rahat bir uyku uyumak en iyisi. Kim bilir (Tabikî de Allah bilir!) belki de… Unutmamak unutturmamak değildir zaten. İyilik hangi formda olursa olsun kayıtsız şartsız başa kakmaya kapıyı kapatmalı. Acaba bu durumda hiç tanışmadığımız birine iyilik daha mı eftaldir?
Suistimal edenler olacak, olmasa iyi olurdu lakin hayatın normal akış debisinde bu olasılık hep olacak. Yanılma payları, iyilik tabağını kötülük doldurup geri veren de olacak (maalesef). En tehlikesi de, iyilik duygusundan soğutanlar olacak. Ne yapalım kime kin edelim?

Müslüman bir birey yanlış içinde ise bu yanlış bireye aittir. Temsil ettiği dini literatüre değil. İyiliği surat asan birey konusu da böyledir zannımca.

Badem ağaçları çiçek açtığında yaşama sevinci kaplar etrafı, hafif bir rüzgârda dağılır çiçek taneleri, bir arı kulağına bir şeyler fısıldar badem ağacının çiçeğe durmuş dallarına, işte bunun adı da iyiliktir. İyiliği bize ayni/nakdi yardımdan ibaret diye yutturdular. Yutar mı Anadolu insanı, bilir en büyük iyiliktir tebessüm.

Maksat yeşillik olsun diye okunan dergileri bir kenara bırakıp, yürüyüşe çıkmaktır iyilik. Kendine iyilik, en çok iyiliği hak eden ve ertelediğin… Sinop’ta Yalı Kahvesi’nde çay, simit bir de martının mahlasıdır iyilik. Sürekli tatlı yalanlar söyle yaşama sevincine tutunmak için. Ne dedi ne dedi? Yalansız bir hayat mı? Yarınlar hep güzeldir yalanını söylerken de dönüp bakmadı arkasına. Ankara da Karanfil Sokak, İstanbul da Kamondo Merdivenleri ve Gümüşhane de Badem Ağaçları, Kayseri de Hürmetçi Sazlğı bir de Yılkı Atları, en çok da Yılkı Atları.

Dışarda yaban kavakları ve çam ağaçlarının hızar ile kesilmesinin anında çıkan odun talaşı ve oduncunun telaşını bir yana bırakırsak, sesin ahengi insanda geçen ömründen kesintilere dalmasını sağlar ancak biraz uzaktan gelmeli ses. Oduncu henüz ṣubat çıkmadan marta hazırlık yapar tüm telaşı bundandır. Çünkü martta da kış olacağına imanı tamdır. İşte ahirete de imanı tam olan güzel adamın meselesidir iyilik.

İyi insanlar bir iyilik tatbikatı yaparken hariç toplulukta fısıltı ile konuşmazlar. Bu fısıltı “Bana Sor” şarkısının introsunu andırır.
Giresun’un Dereli ilçesine yolum düştü bir çay ocağında mola verdim. Çay ocağının sahibi bir hikâyesini anlattı ben de dost meclisimizin tutanaklarına geçsin istedim ve başkana dönüp ek süre istedim. Anlatıcının ifadeleri ile “ Bir gün çay ocağına bir adam geldi, ayağındaki ayakkabılar her taraftan yırtıktı adamı daha önce buralarda hiç görmemiştim, karşı taraftaki ayakkabıcıya yönlendirdim ‘oraya git yeni bir ayakkabı al’ dedim, esnaf arkadaşı da arayıp sana birini yolluyorum ona bir ayakkabı ver ben uğrayıp ödeyeceğim dedim. Sonra o adamı hiç görmedim, esnaf arkadaşa gittim borcum ne kadar dedim, borcun yok dedi. O adam geldi ona bir yeni bir ayakkabı giydirdim o an bir müşterim ücretini ben ödeyeceğim dedi, ben de bunun ücretini bir arkadaşım uğrayıp ödeyecek desem de ikna edemedim. O hep burada ben yolcuyum o başka zaman başka ihtiyaç sahibi için ödeme yapar dedi. O an çok anlamadım normal günlük rutin bir olay gibi düşündüm ama eve gittiğimde o gece hiç uyuyamadım, çünkü bir yerde bir hak kul hakkı yedim yanlışlık yaptım ki, Allah bana o an iyilik yapmayı nasip etmedi dedim. Bunu anlatırken hiç duruşundan beklenmeyecek şekilde hüzünlendi bir soru sormak iҫin gözyaşları hazır bekliyordu. Ancak kitabın ortasından konuşmuştu: İyilik yapmak her kula nasip olmaz. Muhabirce/Güngör Güner GÜR- 24.02.2026